رضوی

عقاید بهائیت:
بیشتر عقاید بهائیت در محور بهاء الله است كه در اینجا به چند نمونه اشاره می كنیم:
1. شناخت: اولین چیزی كه بر بندگان واجب شده است شناخت محل تابش وحی و طلوع امرالله است، یعنی معرفت به میرزا حسینعلی بهاء الله كه در اثر این شناخت اعمال قبول می شود.
2. بهاء الله همان خداست و پس از او شوقی افندی خدا شد.
3. بهاء مژده انبیاء گذشته و باب است، یعنی سید علی محمد شیرازی باب فقط مژده رسان بهاء الله بود و با آمدن او قیامت نزدیك می شود.
4. اسماء، صفات و افعالی كه برای خداوند تبارك و تعالی ذكر می شود رموزی است برای اشخاصی كه آنها مظهر الله هستند(یعنی خدا در آنها ظهور كرده است) و گرنه خداوند، اسماء و صفات و افعال ندارد.
5. بهاء الله، احد و واحد است و شریكی در ملك برای او نیست، چرا كه خداوند در او ظهور كرده است و این ظهور برای شناخت بیشتر خداوند است كه در حجاب غیب از نظرها پوشیده است.

وقتی در قرن 13 هجری قمری شخصی به نام علی محمد شیرازی ادعای نیابت و باب امام زمان(ع) را كرد، با حمایت مستقیم كشورهای سلطه طلب توانست بین مردم ایران اختلاف اندازد و بر پایه همین حمایت ها بود كه بعد ادعای مهدویت و سپس نبوت كرد و در آخر ادعا نمود كه او خدا است و خداوند در او ظهور كرده و دورة دین اسلام به پایان رسیده است و در نهایت بر اثر واكنش علمای اسلام، در سال 1266 قمری در تبریز اعدام گردید و بعد از او میرزا حسینعلی ملقب به بهاء الله ادعای جانشینی او را كرد و گفت منم خدای عزیز كه باب مژده آمدنم را داده بود و در كتاب هایی كه نازل كرد تنها مقداری از احكام باب را نسخ كرد و پس از او پسرش عباس معروف به عبدالبها جانشین او شد.[1]
در این نوشته قبل از بیان عقاید و احكام بهائیت اشاره ای خیلی كوتاه به حمایت های بیگانه گان از این فرقه می كنیم:

همواره خطر صهیونیست جهانی را گوشزد نمودیم و فریادمان بلند است و البته باید چنین باشد. صهیونیست با اساس اسلام مخالف است و دشمن درجه یک مسلمین است. اما فرقه ضاله ای که خطری شاید بدتر از صهیونیست دارد در درون این خاک نضجی دوباره یافته است . این فرقه چون موری بر سنگ صاف در دل شب در حال حرکت است و جوانان ما را هدف گرفته است. خطر انها از حجتی ها هم بدتر است و متاسفانه حساسیت جامعه اسلامی گویا نسبت به این فرقه کاسته شده است.

بهائیت در حال نضج گرفتن است اگر چه شاید توفیق چندانی نیافته اند اما باید جنبش آنان را در نطفه خفه نمود.تسامح و تساهل با این فرقه ضاله به هیچ وجه به صلاح نیست. علمای اسلام اقدامی نمایند چرا که این ملحدین در حال عرض اندام می باشند. برای جامعه اسلامی زشت است که این گروه اقلیت با اتخاذ استراتژی حرکت در شب با چراغ خاموش به فعالیت می پردازند. اصل کلام در همین است که چرا آنان حرکت می کنند؟ نظام اسلامی چاره اندیشی کند و آنان که مطلعند مردم مسلمان را مطلع سازند. بهاییان یاد گرفته اند که با کسی کاری نداشته باشند و در هیچ فعالیت اجتماعی در حکومت اسلامی بصورت آشکار شرکت نکنند و خطر در اینجاست که مردم فکر می کنند آنها بی آزارند اما در واقع چنین نیست و تحرکات مخفی آنان مردم را منحرف می سازد.

در آینده نسبت به زوایای تاریک بهاییت روشنگری خواهد شد بحول و قوه الهی

يا جابر ايكتفي من ينتحل التشيع ان يقول بحبنا اهل البيت .فوالله ما شيعتنا الا من اتقي الله و اطاعه و ما كانوا يعرفون الا باالتواضع و التخشع و الامانة و كثرة ذكرالله والصوم والصلاة و برا بالوالدين و التعاهد للجيران من الفقراء وأهل المسكنة والغارمين والايتام و صدق الحديث و تلاوة القران و كف الالسن عن الناس الا من خير .

يا جابر والله ما نتقرب إلي الله تبارك و تعالي الا بالطاعة و ما معنا براءة من النار و لا علي الله من حجة .

من كان لله مطيعا فهو لنا ولي و من كان لله عاصيا فهو لنا عدو و ما تنال ولايتنا الا بالعمل و والورع.

اي جابر آيا كفايت مي كند كسي كه وارد تشيع مي شود اينكه فقط بگويد من اهل بيت را دوست دارم ؟

پس به والله قسم كه شيعه ما نيست مگر كسي كه تقواي الهي داشته باشد و خداوند را اطاعت كند و اينها شناخته نمي شوند مگر به داشتن تواضع و خشوع واينكه اهل امانت باشند و زياد ذكر خدا بگويند و روزه داشته باشند و از نمازگزاران باشند و به پدر و مادرشان نيكي كنند. و نسبت به همسايگان فقير و مسكينان و بدهكاران و ايتام تعهد داشته باشند و راستگو باشند و قران تلاوت كنند و زبانشان جز به نيكي از مردم نگه دارند.

 اي جابر به خدا قسم كه ما هم نزديكي و تقرب به خداي تبارك و تعالي پيدا نكرده ايم مگر بواسطه اطاعت از او و ما هم برائتي از آتش نداريم( آتش جهنم از ما هم دوري نمي كرد اگر طاعت خداوند را بجا نمي آورديم)و هيچ كس هم عليه خداوند حجتي ندارد.

هر كس براي خدا مطيع باشد پس او دوست ماست و هر كس معصيت خداوند را نمايد پس او دشمن ماستو به ولايت ما نمي رسي (و نمي رسند ) مگر بواسطه عمل و ورع.

رضوي نام کوهي است در هفت فرسخي مدينه، نزديک شهر ينبع. اين کوه به عنوان يکي از پناه گاه‏هاي حضرت مهدي(ع) در روايات مطرح شده است. عبدالاعلي مي‏گويد: با امام صادق(ع) هم سفر بوديم، چون به منزل روحا فرود آمديم، حضرت به کوهي که مشرف بر آن جا بود، نگاه کرد و فرمود: اين کوه را رضوي مي‏گويند و پناهگاه حضرت مهدي (ع) خواهد بود.(بحار الانوار، ج 52، ص 153)